سكوتم را

                                  به نیایش قدم های تو

                                                               خواهم شكست

  می دانم

              با قطره ای از نگاه تو

                                        سبزترین خواهم بود

    به دست لرزانم منگر

                                آن را خوار مشمار

                                                      كه دوری عشق ! اینچنینش ناتوان ساخته

     پرنده لبخندت را به آشیانه چشمم روانه كن

                                                     بگذار دل باور كند كه

                                                            هنوز آفتاب گرم است

خاموشم، می دانم

     من، درمن قفل شده ام

جیب هایم خالی است

                کلید اینجا نیست!

هر منی آمد کلیدی آورد

اما، این قفل باز نشد!...

اینجا هوا نیست

              اینجا تکرار هجای من است

اینجا غلیان واگویه های پر درد من است

اینجا لبریز ازنفس های بی نفسی است

می خواهم سر ریز شوم

                   این قفل ،باز نمی شود...

                                      این قفل ،باز نمی شود...

آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر نیندنشم

که همین دوست داشتن زیباست

..........

از سیاهی چرا هراسیدن

شب پر از قطره های الماس است

آن چه از شب بجای ماند

عطر خواب آور گل یاس است

.........

بگذار گم شوم در تو

کس نیابد دگر نشانه ی من

روح سوزان و آه  مرطوبت

بوزد بر تن ترانه ی من

بگذار زین دریچه ی باز

خفته بر بال گرم رویا ها

همره روزها سفر گیرم

بگریزم ز مرز دنیاها

..........

دانی از زندگی چه می خواهم

من تو باشم........تو..........پای تا سر تو

زندگی هزار باره بود

بار دیگر تو...........بار دیگر تو

...........

آن چه در من نهفته دریا یی است

کی توان نهفتنم باشد

با تو زین سهمگین طوفان

کاش یارای گفتنم باشد

...........

آری آغاز دوست داشتن است

گرچه پایان راه ناپیداست

من به پایان دگر  نیندیشم

که همین دوست داشتن زیباست

دلم برات تنگه عزیز یادی نمی کنی ز من
دارم دیــوونه می شم و نمی بینی نیاز من
می خوام ببینمت ولی،فاصله از من تا خداست
خودم هزارو یک طرف ،همه حواسم به شماست
وقتی نمی بینم تورو،چشمام و واسه کی بخوام
نفس برام سمٌی می شه ،هوا رو واسه چس بخوم

انگار نه انگار که دلی،برای بودن تو بود
رفتی و بین آدما ،شدم یکی بود و نبود
یک جور واقعی تو رو حس می کنم توی تنم
به جون تو ، بدون تو دیگه دارم دق می کنم
صورت ماه تو عزیز دیوارای خونه شده
هر کی می بینمتم میگه،طفلکی دیوونه شده
تو رو خدا راضی نشو،بیشتر از  این حدر بشم
دیگه بسه،راضی نشو اینجوری در به در بشم
وقتی نمی بینم تورو،چشمام و واسه کی بخوام
نفس برام سمٌی می شه ،هوا رو واسه چی بخوم

رفت عشق من... از دست من

عشق همیشه مست من

یک عمر با بخت بدش ساختم

بگریستم...بگریستم

گاهی نپرسید از من

من کیستم...؟ من کیستم...

ای آسمان ... باور مکن

کاین پیکر محزون من...

من نیستم... من نیستم

رفت عمر من... از دست من

این عمر مست و پست من

کاهی نپرسید از دلم

من کیستم؟...من چیستم...

من زندگی را دوست دارم / ولی اززندگی دوباره می ترسم / دین را دوست دارم / ولی از كشیشها می ترسم / قانون را دوست دارم / ولی از پاسبانها می ترسم عشق را دوست دارم / ولی از زنها می ترسم / من می ترسم , پس هستم / اینچنین می گذرد روز و روزگار من / من روز را دوست دارم / ولی از روزگار می ترسم ...

ورسالت من این خواهد بود / تا دو استكان چای داغ را / از میان دویست جنگ خونین / به سلامت بگذرانم / تا در شبی بارانی آنها را با خدای خویش / چشم در چشم هم نوش كنیم .

 دیروز کسی به من گفت 

 که وقتی عشقت را ترک می کنی

 می خواهی تظاهر کنی که برایت مهم نیست

 گویی که می خواهی به جایی بروی